Zilvermuseum Schoonhoven, een lust voor het oog

Vaste opstelling door Tinker Imagineers in het Zilvermuseum te Schoonhoven, foto E. Doornbusch CC0

Vaste opstelling door Tinker Imagineers in het Zilvermuseum te Schoonhoven, foto E. Doornbusch CC0

Recentelijk het Zilvermuseum te Schoonhoven bezocht; het was mijn tweede bezoek na de heropening en het beviel zeker zo goed als de eerste keer, want wat is er veel te zien en te beleven op dat geringe aantal museale vierkante meters.

Het museum in de voormalige kazerne is heropend in 2014 met een frisse overzichtelijke inrichting zonder het historische gebouw te ontkennen (zoals te vaak gebeurt in musea in oude panden). Tinker Imagineers ontwierp prachtige vitrines met elk een eigen uitstraling. Niet voor niets dat de herinrichting een prijs heeft gewonnen; de FX design award 2014 voor Musea en Tentoonstellingen.

In de vaste opstelling zijn onder meer sieraden, kerkelijk zilver, zilver voor geboorte en dood en ander vaatwerk te zien. Ook staat een deel van een vroeg twintigste-eeuwse winkelinrichting opgesteld. Een uitgelezen plek om de vitrines rijk te vullen.

In het midden van de ruimte een lange tafel, feestelijk gedekt met zilver uit verschillende periodes, subtiel verlicht met lampjes in de vorm van vlammen boven de armen van de uiteenlopende kandelaars. Ook subtiel: de ruim beschikbare audiovisuele middelen storen objectgerichte bezoekers niet; geen lichtshows en lawaai voor wie daarvan niet is gediend. De objecten in de vitrines zijn indien gewenst voorzien van beknopte objectinformatie (maker(s), materiaal en datering) op laden. Voor wie wil is er een kluis te kraken en zijn er moderne recepten met pasta en boerenkool.

Een verdieping hoger is nog tot 12 maart de tijdelijke tentoonstelling Van ping naar bling te zien. Van Ping naar bling toont ontwerptekeningen met daarnaast in een vitrine het uitgevoerde object. Zo is er werk van Jan Eisenloeffel te zien, maar ook van Paul Derrez. De laatste jaren krijgen ontwerptekeningen steeds meer aandacht en ondertussen worden ze ook actief verzameld door verschillende instellingen. In dezelfde tentoonstellingsruimte worden ook laagdrempelige workshops gegeven.

Op de begane grond bij de entree is een winkel met een ruim assortiment aan literatuur en cadeau’s. Daarnaast bevindt zich een werkplaats waar jonge edelsmeden hun ambacht uitoefenen. Momenteel wordt het atelier onder meer gebruikt door Joanne van Dijk (die stage liep bij Ralph Bakker), wiens afstudeerwerk werd bekroond met de prijs Beste meesterstuk 2013.

Genoeg te zien of te beleven in het vernieuwde Zilvermuseum, uitgeroepen tot Museum Ontdekking 2015!

Klimwand CODA voor het laatst bedwongen door lenige veteraan uit sieradenland: Paul Derrez

2015 Paul Derrez Schmuck München photo-2-900x1200
Willem Hoogstede en Paul Derrez op Schmuck te München, maart 2015 (foto: Michael Collins, Chrome Yellow Books)

Hoe saai en belegen Apeldoorn voor een randstedeling mag lijken; museum CODA is vitaal en bruist op dit moment met verschillende tentoonstellingen van hedendaagse kunstenaars. Tot en met 17 januari 2016 is de tentoonstelling Paul Derrez, maker te zien, ter gelegenheid van zijn veertigjarig jubileum als kunstenaar. Daarnaast zijn er solo’s van sieraadontwerper Sophie Hanagarth en fotograaf/schilder Teun Hocks; een meer dan uitstekend alibi voor een bezoek aan Apeldoorn.

De overzichtstentoonstelling van sieraadontwerper en zilversmid Paul Derrez (1950) is meteen ook de laatste gelegenheid de originele vitrines van Herman Hertzberger (de architect van CODA) uit 2004 te zien. De 33,8 meter lange vitrine staat onder inrichters bekend als de klimwand, vanwege de beperkte toegangen en minimale bewegingsruimte en wordt om die redenen na Paul Derrez, maker gesloopt. Derrez bedwingt de klimwand dus als laatste en doet dat voor een tweede keer met een enorme lenigheid. Twee jaar eerder al toonde hij er -samen met zijn man Willem Hoogstede- zijn schatten als verzamelaar van sieraden.

De overzichtstentoonstelling is chronologisch geordend en geeft een vrijwel volledig beeld van het zo goed als tijdloze werk van Derrez als sieraadontwerper en zilversmid. De expositie begint met enige broches in zilver en natuurlijk de welbekende Wisselring (ook veertig geworden dit jaar), die bestaat uit een beugel van zilverdraad waarin telkens een andere kleur perspex kan worden geschoven. Een zeer draagbaar sieraad, dat nog steeds verkrijgbaar is.

De vormentaal van Derrez is helder -meestal geometrisch-, net zoals zijn materiaalgebruik. Zilver en perspex in vele kleuren zijn constanten. Ook paste Derrez kurk toe in zijn werk, totdat op zeker moment schuursponzen goeddeels vervaardigd van kurk uit de winkels verdwenen. Hij maakte er autonome objecten van, gebruiksvoorwerpen, verpakkingen voor sieraden én sieraden. Kort daarna werd het populaire televisieprogramma Kreatief met Kurk gelanceerd. Er schijnt geen verband te bestaan.

De sieraden van Derrez zijn aantrekkelijk voor alle geslachten, al duiken in de jaren ’90 expliciet homo-erotische sieraden op in een serie genaamd Risky business met hangers zoals Face (1994) en Bleeding heart uit 1996 (refererend aan de vele AIDS doden). Rond 2000 wordt deze mannelijkheid gecompenseerd met de zachtere zogeheten Tit-hangers gemaakt van aluminium en nylon. Ook ziet een scherp statement als de broche Pill roulette uit 2003 (verwijzend naar de partydrug- en medicijncultuur) het levenslicht.

De tentoonstelling eindigt met de kragen of colliers (zie foto) uit de vrolijke dotserie. Uit dezelfde serie komt de kleurrijke Dot-brooch die in maart dit jaar te München werd bekroond met de Herbert Hofmann-Preis vanwege onder meer het speelse optimisme.

2015 is een kroonjaar voor Derrez. Hij won -zoals gezegd- de prestigieuze Herbert Hofmann-Preis met zijn feestelijke Dot-brooch en vierde zijn veertigjarig jubileum als kunstenaar. 2016 wordt een volgend kroonjaar; dan bestaat zijn galerie, Galerie Ra (de oudste galerie gespecialiseerd in sieraden in Nederland), veertig jaar. Derrez verdient na(ast) de tentoonstelling een monument als voorvechter van (de) emancipatie (van het sieraad).

Bij de tentoonstelling is een boek verschenen: Paul Derrez, maker, sieraden & objecten 1975-2015.

Een aangepaste versie van dit bericht is eerder gepubliceerd onder de titel CODA eert sieradenontwerper Paul Derrez met expositie op Mr McCool.

Confetti for Wikimedia

verlichte confetti IMG_3515
Paul Derrez’ Free (propaganda)-brooch (2013) and Confetti-ring (2012)

This week the Wikimedia community is partying because of the Erasmus prize. Today the community gets honoured with the appearance of the Dutch king who will hand over the prize in the former city hall in Amsterdam.

A time to enjoy. Joy. Gioia in Italian. Gioiello is the Italian word for jewel; a piece of joy; how wonderful.

This year jewellery artist and gallerist Paul Derrez is celebrating his 40th anniversary as an artist. The CODA museum in Apeldoorn opened the exhibition Paul Derrez, Maker, Sieraden en objecten 1975-2015 on the first of November with an overview of his oeuvre. The show will last until the 17th of January 2016. Next year Galerie Ra is to celebrate it’s 40th anniversary.

A pity though that for me Wikipedia, joy and jewels didn’t match that playful this year. I think it’s time to change those sad experiences and face Wikipedia to give it another try.

A good time to ask for attention for the presence of jewellery art(ists) on Wikipedia again. 2015 Was another interesting jewelyear in the Dutch and international landscape. I would have loved to write about all the ins and outs on Wikipedia but a few editors undid my contributions almost instantly. Those editors obviously didn’t want information about for instance public exhibitions with jewellery artists as participants in the encyclopedia.

Paul Derrez won a prestigious award as well this year: the German Herbert Hofmann-Preis, with his colourful and optimistic Dot brooch. A nice piece to wear on this festive day as well as some Confetti pieces. Time to share this powerful work and detailed information on Wikipedia.

To give it another try I reworked the articles on Dutch Wikipedia about Paul Derrez and his wellknown gallery Galerie Ra and started a new one about the Herbert Hofmann-Preis. Probably my contributions will be undone very quick. Please help me to protect the information about exhibitions, (museum) collections and publications in these articles. I think jewellery art(ists) deserve as much space in Wikimedia as for instance female porn actors, shirtsponsors of footballteams, Idols and pokémoncards. Anyone can edit.

De strijd op Wikipedia duurt voort; schoon genoeg van koekebakkers en pannekoeken

De tweede keer dat ik over strijd op Wikipedia schrijf; het houdt me bezig en het kost irritant veel tijd al is het ook leerzaam. Er duiken telkens nieuwe horzels op, al bestaan er ook ridders.

Mijn laatste bijdrage aan Wikipedia volgt. Geheel onder een link naar de volledige discussie over het behoud (terugplaatsing) van het lemma over Galerie Rob Koudijs op een zogeheten overlegpagina. Ruim driekwart van de bijdragen aan Wikipedia vindt op dat soort pagina’s plaats. Tijdverspilling, me dunkt: minder praten meer breien en niet zo piepen jongens.

Schoon genoeg van koekebakkers en pannekoeken

Op 14 mei is de eigenaar van Galerie Rob Koudijs (Rob Koudijs) geciteerd in de New York Times; niet het plaatselijke sufferdje waarin lokale koekebakkers adverteren:

Is het nou eens klaar? Ik maak geen reclame, ik probeer de wereld van sieraadontwerpers te beschrijven. Na een serie van bijna honderd samenhangende nieuwe artikelen vind ik het onderhand vervelend dat bepaalde vakinhoudelijk onontbeerlijke zaken (galeries) stelselmatig worden gesaboteerd op Wikipedia. Ik krijg schoon genoeg van al die rigide dominante onnozelaars die gestoorde machtsspelletjes spelen en in al hun heilige eigendunk verspilde tijd opeisen in plaats van constructief bijdragen. Het heeft niets te maken met de gender-gap, hoop ik maar.

In het artikel in de New York Times staan foutjes -voor de wantrouwige blindgiftig bijtende azijnpissers onder u-: zo is niet Paul Dekkers eigenaar van Galerie Ra, maar Paul Derrez en zijn Emmy van Leersum en Gijs Bakker nooit gescheiden, anders dan door de dood. Ondanks die onvolkomenheden vind ik de NYT een aardige bron en acceptabele rechtvaardiging voor een lemma over Galerie Rob Koudijs in de encyclopedie. Ok?

https://nl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Verzoekpagina_voor_moderatoren/Terugplaatsen#Galerie_Rob_Koudijs